Mobile menu trigger

16022024 Naeeda Aurangzeb

vrijdag 16 februari 2024 - 20:15 uur - Theater Hofpoort - Hofpoortzaal

Naeeda Aurangzeb

365 DAGEN IK

Special
Prijzen
  • Normaal € 20.00

In ‘365 DAGEN IK’ geeft journalist, presentator en schrijver Naeeda Aurangzeb ons een kijkje in haar leven. Toen ze drie was, verhuisde ze vanuit Pakistan naar Nederland. Voor haar boeken ‘365 dagen Nederlander’ en ‘Hé, lekker ding - 365 dagen vrouw’ verzamelde ze geestig-gênante anekdotes over wat ze als Nederlander van kleur en als vrouw meemaakt. #metoo, protesten tegen de verplichte hoofddoek, institutioneel racisme; voor Aurangzeb zijn het geen headlines uit de kranten, maar doorleefde onderwerpen. In haar theaterspecial neemt ze ons mee in wat deze anekdotes met háár doen, gelardeerd met een flinke dosis humor. “Een voorstelling barstensvol anekdotes die onder je huid kruipen. Een stevige afspiegeling van dat wat het betekent om vrouw te zijn in Nederland anno 2022.” (Theaterkrant)

www.naeedaaurangzeb.nl

De kaartprijs is inclusief consumptie.
Deze voorstelling is onderdeel van de TheaterCollege (special)-serie. Klik hier voor meer informatie over de series dit seizoen.

Borrelarrangement

Het is mogelijk om bij deze theatervoorstelling ook één of meerdere borrelarrangementen te bestellen.
U rekent de totale bestelling via onze webshop af en wij geven uw bestelling door aan De Heeren van Coevorden.

Goed om te weten: u kunt tot 2 uur voor de voorstelling uw bestelling via onze webshop bestellen.

Via de tussendeur loopt u zo het Grand Café binnen waar u het tafelbordje met uw naam erop al ziet staan. Een mooie afsluiting van een heerlijk avondje uit bij Theater Hofpoort en De Heeren van Coevorden.

Bestel hier uw borrelarrangement

Uitnodiging

Trailer

Interview

Journaliste en schrijver Naeeda Aurangzeb vertelt haar verhaal van binnenuit in theaterspecial 365 DAGEN IK

‘Waar en bij wie ben ik nog veilig? Beelden van gedode kinderen in Gaza komen dagelijks onze huiskamers binnen. Hebben we voor deze kinderen net zoveel oog, als we hadden voor de kinderen uit Oekraïne? Vrouwen die vanwege het wel of juist niet dragen van een hoofddoek gevaar lopen. Deze vragen houden mij wakker. Dit alles gebeurt nu, dat klopt, maar het kwaad was er al die tijd al.’

Alles moest bevochten worden, shortcuts waren er niet. Haar ouders zagen haar het liefst van school gaan op haar 14e en haar leraren voorspelden een spannende toekomst als verkoopster in de plaatselijke Kruidvat. De wettelijke leerplicht en een flinke dosis doorzettingsvermogen zorgden ervoor dat ze ondanks de lage verwachtingen van anderen ging studeren, succesvol haar studie afrondde en een carrière opbouwde als journalist. De in Pakistan geboren Naeeda Aurangzeb werd de eerste Nederlands-Pakistaanse journaliste, radiopresentator, en nu theatermaker. Ze werkte jarenlang voor onder andere radio 1, presenteerde de talkshow De halve maan en maakte documentaires. Een paar jaar geleden verschenen van haar hand de boeken 365 dagen Nederlander, over alledaags racisme en Hé, lekker ding - 365 dagen vrouw, over alledaags seksisme. Nu staat ze in het theater met de voorstelling 365 DAGEN IK.

Als bezoeker word je in deze theaterspecial van de ene emotie naar de andere heen en weer geslingerd. Mag je lachen om de (goedbedoelde) pijnlijk racistische anekdotes, die ze met een flinke dosis humor en ook zelfspot brengt? Wie maakt het haar nu moeilijker om zichzelf te zijn; haar ouders, de gewelddadige (ex-)echtgenoot of de leidinggevende bij de televisie in Hilversum? Wanneer word je een echte Nederlander; moet er eerst iemand sterven en begraven worden in de Hollandse klei? Grote vraagstukken over racisme, seksisme, geweld tegen vrouwen, autonomie en seksuele vrijheid passeren de revue in doorleefde en doorvoelde verhalen uit haar eigen leven.

De voorstelling is actueler dan ooit. De winst van de PVV, een partij die groot is geworden dankzij de roep ‘minder, minder’ raakt vele mensen persoonlijk. Waar en bij wie ben je nog veilig? Beelden van gedode kinderen in Gaza komen dagelijks onze huiskamers binnen. Hebben we voor deze kinderen net zoveel oog, als we hadden voor de kinderen uit Oekraïne? Vrouwen die vanwege het wel of juist niet dragen van een hoofddoek gevaar lopen. Deze vragen houden Naeeda Aurangzeb wakker.

tekst: Mir Bibi

Je bent journaliste, wanneer besloot je om het theater in te gaan?

‘Theater is altijd al mijn grote liefde geweest, maar ik durfde het niet helemaal te omarmen. Zowel de journalistiek als het theater gaan over verhalen vertellen; dat wat onzichtbaar is in het licht zetten. Journalistiek is heel dienend; de verhalen van anderen staan centraal, de ander een stem geven is de taak van een journalist. Ik heb het altijd met plezier gedaan en nog steeds, maar ik voelde dat mijn eigen verhalen ook steeds luider schreeuwden om aandacht. In het theater kan ik mijn eigen verhalen vertellen; dat wat ik in al die jaren als mens en als journalist heb gezien, gehoord en ervaren kan ik nu omzetten in een verhaal van binnenuit.

Het theater kent haar eigen regels en die ontdekken is een heel inspirerend proces. In de voorstelling laat ik veel muziek horen uit het zogenaamde ‘geheime mapje’ van mijzelf en mijn vrienden van kleur. Heel vaak krijgen we nare opmerkingen over muziek die buiten de Nederlandse/westerse hitlijsten valt; een belangrijk deel van jezelf wordt nooit erkend door de witte kant. Ik zet die muziek in het licht. Het maken van deze voorstelling betekent ook dat ik meer kan spelen met een dichterlijke manier van schrijven en vertellen. Mijn liefde voor dichten krijgt nu ruimte. Ik speel letterlijk met de verhalenverteller in mij. Dat is nieuw voor me, maar wel heel leuk om te doen. Decor, kleding; alles heeft ineens betekenis en draagt een verborgen boodschap in zich. Dit alles gebruik ik om doorleefde, doorvoelde verhalen te vertellen, gelardeerd met een flinke dosis humor. En zelfspot, want ik spaar mezelf ook niet.’

De voorstelling 365 DAGEN IK is gebaseerd op je boeken 365 dagen Nederlander en Hé, lekker ding - 365 dagen vrouw; waarin verschilt de voorstelling van je boeken?

‘De anekdotes uit de boeken -anekdotes over alledaags racisme en seksisme- vormen de basis van de voorstelling. In de boeken vertel ik echter niet wat er aan de anekdotes voorafging, of wat er daarna gebeurde, of hoe ik reageerde. In de voorstelling neem ik de bezoeker mee op reis langs kantelmomenten in mijn leven, zoals bijvoorbeeld het moment waarop ik besluit om na 15 jaar mijn hoofddoek af te doen. Ik stel ook voor het eerst hardop vragen aan witte Nederlanders, normaliter ben ik degene die bevraagd wordt, nu draai ik de rollen om.’

Geweld tegen vrouwen, uitsluiting, racisme, #metoo; het zijn actuele thema’s die je aankaart in je voorstelling. Is dat een bewuste keuze?

De winst van de PVV, een partij die groot is geworden dankzij de roep ‘minder, minder’ raakt vele mensen persoonlijk. Waar en bij wie ben ik nog veilig? Beelden van gedode kinderen in Gaza komen dagelijks onze huiskamers binnen. Hebben we voor deze kinderen net zoveel oog als we hadden voor de kinderen uit Oekraïne? Vrouwen die vanwege het wel of juist niet dragen van een hoofddoek gevaar lopen. Deze vragen houden me wakker. Dit alles gebeurt nu, dat klopt, maar het kwaad was er al die tijd al. Voor mijn 25e was ik al getuige van de moord op enkele van mijn vriendinnen. Op mijn 15e deed ik vrijwillig een hoofddoek op, mijn hoofddoek werd niet altijd even warm ontvangen door de witte kant. Toen ik 15 jaar later de hoofddoek afdeed, zorgde dat voor weerstand bij een deel van de moslimkant. Mijn eigen keuzes maken ging nooit zonder slag of stoot. Alle onderzoeken tonen dat jongeren van kleur nog steeds moeilijker een stageplek, baan of woning vinden dan witte jongeren. De toeslagenaffaire heeft blootgelegd wat te lang werd ontkend; ook in Nederland bestaat institutioneel racisme. Jarenlang zat ik gevangen in een gewelddadig huwelijk. Al deze thema’s zijn al langer dan vandaag realiteit in onze samenleving; het bespreekbaar maken en je ertegen verzetten is broodnodig. Het gaat om mensenlevens, en de kwaliteit van ons leven als individu en samenleving. Het is geen ‘woke’-gedoe zoals sommigen graag beweren.’

Is de voorstelling een verhaal over identiteit?

‘Het is het verhaal vanuit vrouwelijk perspectief, een perspectief dat te weinig de ruimte krijgt in zowel het theater als op televisie. Het is het verhaal van een vrouw van kleur, die Nederland beschrijft vanuit haar ogen en daarbij ook kritiek op de ‘eigen mannen’ niet schuwt. Het is vooral een verhaal over authenticiteit, kwetsbaarheid en kracht. En zoals al gezegd: met humor en zelfspot.’